یخ یخچال: چرا یخ کهنه آبی می‌شود
برف سفید است و شکاف یخچال آبی؛ تفاوت از چند دهه فشار و چند متر مسیر نور می‌آید.
برف تازه بیشتر هوا است، توده‌ای سست از بلورها که همه رنگ‌ها را یکسان بازمی‌تاباند و برای همین سفید دیده می‌شود. زمستان‌های بعدی که روی آن بنشینند، اول به فیرن دانه‌دانه فشرده می‌شود و سپس طی دهه‌ها یا قرن‌ها به یخ یخچالی، که بیشتر حباب‌هایش بیرون رانده شده است. آنچه می‌ماند آن‌قدر چگال است که نور بتواند راهی دراز در آن برود پیش از آنکه چیزی برش گرداند.
در این فاصله، یک ویژگی کوچک آب به حساب می‌آید. یخ در انتهای قرمز طیف کمی بیشتر از انتهای آبی جذب می‌کند، آن‌قدر کم که در یک تکه یخ دیده نمی‌شود، اما پس از یک متر یا بیشتر مسیر، قرمزها کم‌رنگ شده‌اند و نوری که برمی‌گردد به فیروزه‌ای و آبی تیره می‌گراید. برای همین رنگ در شکاف‌ها، سقف غارهای یخی و دیواره‌ی تازه‌شکسته‌ی پیشانی یخچال‌های در حال ریزش جمع می‌شود، در حالی که سطح فرسوده، پر از ترک و هوای محبوس، گچی می‌ماند.
روزهای ابری معمولاً آن را بهتر نشان می‌دهند، چون آفتاب تند روی لایه‌ی بیرونی خیره‌کننده می‌شود و آبی را به سمت سفید رنگ‌پریده می‌کند. روی صفحه‌ی نمایش، این یخ به شکلی غیرمعمول کار می‌کند: رنگی سرد با عمقی واقعی پشتش، نه یک لایه‌ی تخت. آیکون‌ها روی آن می‌نشینند همان‌طور که روی آب عمیق می‌نشستند، خوانا، و با این حال نه کاملاً روی سطح.
در این مجموعه
