پیچ‌های سنجاقی: جاده‌ای که رو به بالا تا می‌شود

بیشتر جاده‌های آسفالته‌ی کوهستانی طوری ساخته می‌شوند که شیب‌شان زیر ده درصد بماند، چون خودروهای سنگین بالاتر از آن به زحمت می‌افتند و ترمزها در سرازیری داغ می‌کنند. دامنه‌ای که روی فاصله‌ی افقی کوتاهی ششصد متر بالا می‌رود با آن زاویه قابل رویارویی مستقیم نیست، پس جاده خودش را بلندتر می‌کند: از عرض دامنه می‌گذرد، برمی‌گردد و دوباره از عرض آن می‌گذرد. گذرگاه استلویو در شمال ایتالیا در سمت شرقی‌اش چهل و هشت بار این کار را می‌کند و هر پیچ سنجاقی روی یک نشانه‌ی سنگی کوچک شماره خورده است.

از روی یک خط‌الرأس یا از دید پهپاد، این الگو چیز دیگری می‌شود. نوار خاکستری جاده در لایه‌هایی سست روی هم می‌نشیند، پیچ‌ها تقریباً بالای یکدیگر ردیف می‌شوند و دیوارهای حائل بیرون هر پیچ نور را متفاوت از شیب اطراف می‌گیرند. در اواخر بعدازظهر آسفالت براقی کمرنگ را نگه می‌دارد و علف میان حلقه‌ها در سایه فرو می‌رود، پس کل مسیر صعود مثل یک روبان واحد خوانده می‌شود که در کوه فشرده شده است. خودرو روی آن نقطه‌ای متحرک است که به نظر به جایی نمی‌رود، چپ، بعد راست، دوباره چپ، و فقط آهسته بالا می‌آید.

مهندسان گاهی پیچ‌ها را هزینه‌ی زمین پرشیب می‌شمارند، بهایی که برای هر متر ارتفاع با طول پرداخت می‌شود. در عکس، آن‌ها به دست‌خط نزدیک‌ترند، ثبت اینکه یک دامنه چگونه با آن مذاکره شده نه اینکه تسخیر شده باشد. روی صفحه‌ی عریض، چنین کادری به چشم اجازه می‌دهد خودش این رانندگی را بازسازی کند: از پیچی نزدیک لبه‌ی پایین شروع کند و از هر تا بالا برود تا به گذرگاه برسد.