Gletsjerijs: waarom oud ijs blauw wordt
Sneeuw is wit, de spleten van een gletsjer zijn blauw, en het verschil is tientallen jaren druk en een paar meter licht.
Verse sneeuw bestaat grotendeels uit lucht, een losse hoop kristallen die elke kleur gelijkmatig terugkaatst en er daarom wit uitziet. Onder latere winters begraven perst ze samen tot korrelige firn en daarna, in tientallen of honderden jaren, tot gletsjerijs, waaruit de meeste luchtbellen zijn weggedrukt. Wat overblijft is dicht genoeg om het licht een lange weg erdoorheen te laten afleggen voordat iets het terugkaatst.
Over die afstand gaat een kleine eigenschap van water meetellen. IJs absorbeert aan de rode kant van het spectrum iets meer dan aan de blauwe, te weinig om in een ijsblokje te zien, maar na een meter of meer is het rood uitgedund en helt het licht dat terugkomt over naar cyaan en diepblauw. Daarom verzamelt de kleur zich in spleten, grotplafonds en de vers afgebroken wanden van kalvende gletsjerfronten, terwijl het verweerde oppervlak, vol scheuren en ingesloten lucht, krijtachtig blijft.
Bewolkte dagen laten het meestal het best zien, omdat felle zon op de buitenlaag schittert en het blauw naar wit uitwast. Op een scherm werkt dit ijs op een ongewone manier: een koele kleur met echte diepte erachter in plaats van een vlakke tint. Pictogrammen liggen erop zoals ze op diep water zouden liggen, leesbaar, en toch niet helemaal aan het oppervlak.
In deze collectie
