خط برف: جایی که کوه رنگ عوض می‌کند
در میانهٔ راه، سنگ جایش را به سفیدی می‌دهد، در امتداد خطی که هیچ‌کس نکشیده و همه می‌بینند.
اواخر تابستان به کوهی بلند نگاه کنید؛ چشم پیش از هر چیز آن خط را پیدا می‌کند. زیر آن، دامنه سنگ خاکستری است و سبز کدر و قهوه‌ایِ سنگ‌ریزه‌ها؛ بالای آن سفید، و این تغییر در چند متر ارتفاع رخ می‌دهد، انگار مدّی از آسمان پایین آمده باشد. این خط چیزی نیست جز ارتفاعی که هر سال در آن برفی بیش از توان ذوب تابستان می‌بارد، برای همین در دامنهٔ سایه‌دار شمالی پایین‌تر می‌نشیند و در سمتی که آفتاب بعدازظهر رویش کار می‌کند بالاتر.
ثابت نیست. بهار تا کف دره پایین می‌آید و شهریور به سوی قله عقب می‌نشیند، و پس از ده سالِ گرم کمی بالا می‌رود و همان‌جا می‌ماند. کوهنوردان خطر را از آن می‌خوانند، کشاورزان آب را، و نقاشان قرن‌هاست آن را جایی خوانده‌اند که رنگ‌های گرمِ تابلو در آن تمام می‌شود. در روزی بسیار صاف می‌توان دید که خط از قله‌ای به قلهٔ دیگر، در سراسر یک رشته‌کوه، تقریباً در یک ارتفاع ادامه می‌یابد، مثل رد آب روی دیوار.
روی صفحه، این خط کاری به‌درد‌بخور می‌کند. تصویر را به نیمهٔ پایینیِ شلوغ و نیمهٔ بالاییِ آرام تقسیم می‌کند، تا داک و نام فایل‌ها روی بافت بنشینند و بالا تقریباً خالی بماند، و سفیدی بی‌آنکه منبع نور باشد روشن‌تر از هر پیکسل دیگری خوانده می‌شود. کوهی که تا پای دامنه سفید است زمستان است؛ کوهی که فقط بالای خط سفید است بعدازظهری مشخص از ماهی مشخص است، و برای یک سال نگاه کردن، این دومی بهتر است.
