Lód lodowcowy: dlaczego stary lód robi się niebieski

Świeży śnieg to w większości powietrze, luźna sterta kryształków, która rozprasza każdy kolor z powrotem po równo, więc wygląda na biały. Przysypany przez kolejne zimy, ugniata się w ziarnisty firn, a potem w ciągu dziesięcioleci lub stuleci w lód lodowcowy, z którego większość pęcherzyków została wyciśnięta. To, co zostaje, jest dość gęste, by światło mogło przebyć w nim długą drogę, zanim cokolwiek je zawróci.

Na tym dystansie zaczyna się liczyć drobna właściwość wody. Lód pochłania nieco więcej na czerwonym końcu widma niż na niebieskim, za mało, by dostrzec to w kostce lodu, ale po metrze drogi lub więcej czerwień przerzedza się, a światło, które wraca, skłania się ku cyjanowi i głębokiemu błękitowi. Dlatego kolor zbiera się w szczelinach, pod sklepieniami jaskiń i na świeżo odłamanych ścianach czół cielących się lodowców, podczas gdy zwietrzała powierzchnia, pełna pęknięć i uwięzionego powietrza, pozostaje kredowa.

Najlepiej widać to zwykle w pochmurne dni, bo ostre słońce odbija się od zewnętrznej warstwy i wypłukuje błękit w stronę bieli. Na ekranie taki lód działa niezwykle: to chłodny kolor z prawdziwą głębią za sobą, a nie płaski odcień. Ikony leżą na nim tak, jak leżałyby na głębokiej wodzie, czytelne, a jednak nie całkiem na powierzchni.