عکسی را دقیقاً با وضوح صفحه‌ی گوشی تنظیم می‌کنید و اغلب کمی بزرگ‌تر از انتخابتان درمی‌آید، با نواری از آسمان یا یک شانه که از لبه‌ها افتاده است. در آیفون معمولاً دلیلش Perspective Zoom است، همان افکت اختلاف‌منظر که با کج‌شدن گوشی تصویر زمینه را اندکی جابه‌جا می‌کند. برای اینکه تصویر بدون نمایان‌شدن حاشیه‌ی خالی حرکت کند، سیستم نخست آن را بزرگ می‌کند و این بزرگ‌شدن باید از جایی تأمین شود.
هزینه‌اش قاب باریکی دور تصویر است، اغلب از چند درصد تا یک‌دهم هر ضلع. عکس عمودی با سوژه‌ی وسط‌چین تقریباً متوجه نمی‌شود؛ اما تصویری که افق را نزدیک پایین دارد یا چهره‌ای نزدیک لبه‌ی بالا، دقیقاً همان بخشی را از دست می‌دهد که مهم بود. برخی لانچرهای اندروید کاری مرتبط را در جهت دیگر انجام می‌دهند و هنگام کشیدن میان صفحه‌های خانه، تصویر زمینه را به پهلو می‌لغزانند، که تصویری پهن‌تر از صفحه می‌طلبد.
دو راه آرام برای مقابله هست. افکت را در تنظیمات تصویر زمینه خاموش کنید تا تصویر پیکسل‌به‌پیکسل بنشیند، یا آن را روشن نگه دارید و تصاویری با فضای نفس‌کشیدن انتخاب کنید که چیز مهمی نزدیک چهار لبه نباشد. آن‌وقت پس‌زمینه می‌تواند با دست شما تاب بخورد و باز هم همه‌ی آنچه را برگزیده‌اید نشانتان دهد.
