ابر عدسی: ابری که سر جایش می‌ماند
باد با سرعت شصت کیلومتر در ساعت از میان آن می‌گذرد و شکلش تکان نمی‌خورد.
ابر عدسی معمولاً کمی پشت قله و در جهت وزش باد قرار می‌گیرد، صاف مثل یک عدسی و به‌طرز عجیبی ساکن. باد در آن ارتفاع ممکن است با سرعت شصت کیلومتر در ساعت یا بیشتر بوزد و با این حال ابر می‌تواند یک ساعت در همان جا بماند. آنچه می‌ماند شکل است، نه آب: هوا به سمت تاج موج بالا می‌رود، آن‌قدر سرد می‌شود که رطوبتش چگال شود، بعد از آن سوی موج پایین می‌نشیند و دوباره خشک می‌شود.
کوه این‌ها را ترتیب می‌دهد. هوای پایدار وقتی از روی یک خط‌الراس رانده می‌شود، در پایین‌دست شروع به بالا و پایین رفتن می‌کند، همان‌طور که آب پشت سنگی در جویبار موج برمی‌دارد، و این موج‌ها می‌توانند ده‌ها کیلومتر تکرار شوند. جایی که تاج موج هوا را از نقطه شبنم بالاتر می‌برد ابر پدید می‌آید؛ جایی که دره موج پایین می‌رود آسمان صاف می‌ماند. وقتی چند لایه مرطوب روی هم قرار می‌گیرند، ابرها هم روی هم چیده می‌شوند و چیزی شبیه توده‌ای از بشقاب‌ها می‌سازند.
خلبانان گلایدر عمداً دنبال آن‌ها می‌گردند، چون سمت بالارونده موج می‌تواند هواپیما را چند کیلومتر بالاتر ببرد، در حالی که خدمه پروازهای مسافری همان آسمان را نشانه تلاطم در ارتفاع پایین‌تر می‌خوانند. روی صفحه نمایش، ابر عدسی همراهی آسان است: یک طرح کلی تمیز، آسمان ساده و فراوان در اطرافش و شکلی که در اندازه تصویر بندانگشتی هم خوانا می‌ماند.
