Bliksem: de tak waarop een camera moet wachten

Wat op één flits lijkt, zijn er meestal meerdere. Een zwakke, getrapte voorontlading tast in korte sprongen een weg omlaag uit de wolk, en zodra die verbinding maakt, schiet een felle terugslag langs hetzelfde pad omhoog en verhit de lucht tot zo'n 30.000 graden. Volgende ontladingen gebruiken dat kanaal vaak binnen een fractie van een seconde opnieuw, en daarom lijkt bliksem soms te flikkeren in plaats van één keer te knipperen.

Niemand drukt de sluiter op tijd in voor dat alles, dus is de gebruikelijke methode het timen op te geven. Met de camera op een statief, diafragma rond f/8 en een belichting van tien tot dertig seconden bij weinig licht wacht het beeld gewoon, en alles wat erin inslaat wordt vastgelegd. Veel beelden komen leeg terug. Een open sluiter verzamelt bovendien elke ontlading in één foto, dus het hoofdkanaal kan dikker lijken, of licht verdubbeld, als de wind het tussen twee ontladingen heeft verschoven.

De dunne zijtakken zijn het deel waar je naar moet zoeken. Het zijn leiderpaden die de grond nooit bereikten, en ze vertakken onder losse, ongelijke hoeken, totaal anders dan de nette vertakking van een boom. Seconden tellen tot de donder, ruwweg drie per kilometer, vertelt hoe ver de bui weg was. Op een donker scherm leest de bliksem als een heldere barst in het glas, en de van binnenuit verlichte wolk vult de rest met een laag violet.