Stel een foto precies in op de resolutie van je scherm en hij komt vaak iets groter terug dan je koos, met een strook lucht of een schouder die aan de randen ontbreekt. Op een iPhone is dat meestal Perspectiefzoom, het parallax-effect dat de achtergrond een beetje laat meebewegen als de telefoon kantelt. Om het beeld te laten bewegen zonder een lege rand bloot te leggen, vergroot het systeem het eerst, en die vergroting moet ergens vandaan komen.
De prijs is een dun kader rondom het beeld, vaak ergens tussen een paar procent en een tiende per zijde. Een portret met het onderwerp in het midden merkt er nauwelijks iets van; een foto met een horizon laag in beeld of een gezicht vlak bij de bovenrand verliest precies het deel dat telde. Sommige Android-launchers doen iets verwants in de andere richting en schuiven de achtergrond opzij wanneer je tussen startschermen veegt, wat een beeld vraagt dat breder is dan het scherm.
Er zijn twee rustige manieren om ermee om te gaan. Zet het effect uit in de instellingen voor de achtergrond, dan landt het beeld pixel voor pixel, of laat het aan en kies beelden met ademruimte, waarbij niets belangrijks bij de vier randen zit. Dan kan de achtergrond met je hand meewiegen en toch alles tonen wat je koos.
