Kattenpootjes: waar de wind stilstaand water aanraakt

Op een windstille ochtend weerspiegelt een meer de lucht bijna gelijkmatig. Dan verschijnt er een donkerdere vlek, enkele meters breed, die sneller over het water glijdt dan welke stroming ook zou kunnen dragen. Zeilers noemen ze kattenpootjes, in het Engels cat's paws: de eerste sporen die een lichte vlaag op kalm water achterlaat voordat er echte wind komt.

Die donkerte is een kwestie van hoek. Een briesje van slechts een of twee meter per seconde volstaat om rimpels van een paar millimeter hoog op te wekken, en elk piepklein hellinkje kantelt zijn deel van de weerspiegeling weg van de heldere lucht. Onder een lage hoek weerkaatst het opgeruwde stuk meer van de donkerdere omgeving en laat het meer licht het water in, dus het leest als een schaduw zonder dat iets de zon blokkeert.

Ze duren zelden langer dan een paar seconden, waardoor ze makkelijk te missen en lastig te fotograferen zijn. Een korte sluitertijd houdt de rand van de vlek scherp, de grens waar gerimpeld water het spiegelende glas ontmoet. Op een scherm werkt die mix rustig: één getextureerde vorm in een veld van gladde weerspiegeling, genoeg om het oog een richting te geven zonder het beeld te vullen.