آذرخش: شاخه‌ای که دوربین باید منتظرش بماند

آنچه مثل یک جرقه دیده می‌شود، معمولاً چند جرقه است. یک پیشرو پله‌ای کم‌نور با جهش‌های کوتاه راهش را از ابر به پایین پیدا می‌کند و همین‌که به زمین وصل شد، یک تخلیه برگشتی روشن از همان مسیر بالا می‌رود و هوا را تا حدود ۳۰٬۰۰۰ درجه گرم می‌کند. تخلیه‌های بعدی اغلب در کسری از ثانیه دوباره از همان کانال می‌گذرند و برای همین گاهی آذرخش به‌جای یک بار زدن، سوسو می‌زند.

هیچ‌کس نمی‌تواند شاتر را به‌موقع برای این کار فشار دهد، پس روش معمول این است که از زمان‌بندی دست بکشیم. دوربین روی سه‌پایه، دیافراگم حدود f/8 و نوردهی ده تا سی ثانیه در نور کم، کادر فقط منتظر می‌ماند و هر چه در آن بزند ثبت می‌شود. بسیاری از قاب‌ها خالی برمی‌گردند. باز ماندن شاتر همچنین همه تخلیه‌ها را در یک عکس جمع می‌کند، پس اگر باد کانال را بین دو تخلیه جابه‌جا کرده باشد، کانال اصلی ممکن است ضخیم‌تر یا کمی دوتایی دیده شود.

بخش ارزشمند برای جست‌وجو شاخه‌های باریک کناری است. این‌ها مسیرهای پیشرو هستند که هرگز به زمین نرسیدند و با زاویه‌های شل و نامنظم دوشاخه می‌شوند، کاملاً متفاوت از شاخه‌شدن مرتب درخت. شمردن ثانیه‌ها تا رعد، تقریباً سه ثانیه برای هر کیلومتر، نشان می‌دهد طوفان چقدر دور بوده است. روی صفحه‌ای تیره، صاعقه مثل ترکی روشن روی شیشه دیده می‌شود و ابری که از درون روشن شده، بقیه را با بنفشی کم‌ارتفاع پر می‌کند.