Piorun: gałąź, na którą aparat musi czekać

To, co wygląda jak pojedynczy błysk, zwykle jest ich kilka. Słaby lider schodkowy przedziera się w dół z chmury krótkimi skokami, a gdy tylko połączy się z ziemią, jasne wyładowanie powrotne biegnie z powrotem tą samą drogą i nagrzewa powietrze do około 30 000 stopni. Kolejne wyładowania często wykorzystują ten sam kanał w ułamku sekundy, dlatego piorun czasem wydaje się migotać, zamiast mignąć raz.

Nikt nie naciśnie migawki na czas, więc zwykle rezygnuje się z celowania w moment. Aparat stoi na statywie, przysłona wynosi około f/8, a czas naświetlania od dziesięciu do trzydziestu sekund przy słabym świetle; kadr po prostu czeka i rejestruje wszystko, co w niego uderzy. Wiele klatek wraca pustych. Otwarta migawka zbiera też każde wyładowanie w jednym obrazie, więc główny kanał może wyglądać na grubszy albo lekko podwojony, jeśli wiatr przesunął go między kolejnymi wyładowaniami.

Warto szukać cienkich bocznych odgałęzień. To ścieżki lidera, które nigdy nie dotarły do ziemi; rozwidlają się pod luźnymi, nierównymi kątami i nie mają nic wspólnego z uporządkowanym rozgałęzianiem się drzewa. Liczenie sekund do grzmotu, mniej więcej trzech na kilometr, mówi, jak daleko była burza. Na ciemnym ekranie wyładowanie wygląda jak jasna rysa na szkle, a chmura podświetlona od środka wypełnia resztę niskim fioletem.