Chmury soczewkowate: chmura, która stoi w miejscu

Chmura soczewkowata zwykle wisi tuż za szczytem, po stronie zawietrznej, gładka jak soczewka i dziwnie nieruchoma. Wiatr na tej wysokości może wiać z prędkością sześćdziesięciu kilometrów na godzinę albo większą, a chmura potrafi utrzymać swoje miejsce przez godzinę. Zostaje kształt, nie woda: powietrze unosi się w stronę grzbietu fali, chłodzi się, aż wilgoć się skropli, potem opada po drugiej stronie i znów wysycha.

Ustawia to wszystko góra. Stabilne powietrze przepchnięte przez grzbiet zaczyna falować w górę i w dół z zawietrznej, tak jak woda marszczy się za kamieniem w strumieniu, a te fale mogą się powtarzać na przestrzeni dziesiątek kilometrów. Tam, gdzie grzbiet fali unosi powietrze powyżej punktu rosy, pojawia się chmura; tam, gdzie dolina fali opada, niebo zostaje czyste. Gdy kilka wilgotnych warstw leży jedna na drugiej, chmury układają się w coś na kształt stosu talerzy.

Piloci szybowcowi specjalnie ich szukają, bo wznosząca się strona fali może wynieść statek powietrzny o kilka kilometrów wyżej, podczas gdy załogi samolotów pasażerskich czytają to samo niebo jako zapowiedź turbulencji niżej. Na ekranie chmura soczewkowata to wygodne towarzystwo: jeden czysty kontur, dużo gładkiego nieba wokół i kształt, który da się rozpoznać nawet w rozmiarze miniatury.