قندیل: آبی که در میانهٔ سقوط ایستاد

قندیل‌ها به‌ندرت در سردترین روزها شکل می‌گیرند. برف روی بامی لازم است که آفتاب یا گرمای خانهٔ زیرش آن را گرم کند تا آبِ ذوب‌شده تا لبه بدود، و بعد هوایی آن‌قدر سرد که هر قطره را پیش از افتادن یخ ببندد. برای همین بلندترین ردیف‌ها معمولاً کنار لبهٔ آفتابی سقف‌ها و ناودان‌ها آویزان‌اند، چند روز بعد از بارش برف، در فاصلهٔ ظهری روشن و شبی سخت‌یخبندان.

قندیل از بیرون رشد می‌کند. لایه‌ای نازک از آب روی سطحش می‌لغزد، گرما را به هوا می‌دهد و لایه به لایه یخ می‌بندد، در حالی که نوک آن مثل لوله‌ای کوچک از مایع باز می‌ماند و قطره قطره بلندتر می‌شود. اگر دقیق نگاه کنید، بیشتر قندیل‌ها در طول خود حلقه‌هایی کم‌رنگ دارند، با فاصله‌ای حدود یک سانتی‌متر، چه قندیل کوتاه باشد چه به بلندی ساعد. فیزیک‌دان‌ها این موج‌ها را به مقدار اندکی نمک و مواد معدنی محلول در آب رسانده‌اند، و قندیل‌هایی که از آب بسیار خالص ساخته شوند تقریباً صاف درمی‌آیند.

در برابر آفتاب کوتاه زمستان، کل ردیف به عدسی‌های کوچک بدل می‌شود که هرکدام نور پشت خود را خم می‌کند و خطی باریک و روشن کنار لبهٔ خود می‌اندازد. روی صفحهٔ نمایش، این ردیف از پایین یا از کنار بهتر دیده می‌شود، با آسمانی آن‌قدر تیره که یخِ شفاف مثل یک طرح کلی خوانده شود. این تصویرِ چند ساعت سرد است، و آبی که کاملاً به زمین نرسید.