Buz Sarkıtları: Düşerken Durmuş Su
Buz sarkıtının aynı anda iki sıcaklığa ihtiyacı vardır: çatıda donma noktasının üstündeki güneş, saçak altında donma noktasının altındaki hava; şekli de ikisi arasındaki saatleri kaydeder.
Buz sarkıtları nadiren en soğuk günlerde oluşur. Güneşin ya da altındaki evin ısıttığı bir çatıda kar bulunması gerekir ki erimiş su kenara aksın, sonra da her damlayı düşmeden önce dondurmaya yetecek kadar soğuk hava. Bu yüzden en uzun sıralar çoğunlukla güneş gören saçaklarda ve oluklarda, kar yağışından birkaç gün sonra, parlak bir öğle ile sert bir gece arasındaki aralıkta sarkar.
Buz sarkıtı dışarıdan büyür. İnce bir su filmi yüzeyinde kayar, havaya ısı verir ve kat kat donar; uç ise küçük bir sıvı borusu gibi açık kalır ve damla damla uzar. Yakından bakınca çoğunun boyunca soluk halkalar görülür; sarkıt kısa da olsa önkol uzunluğunda da olsa aralıkları kabaca bir santimetredir. Fizikçiler bu dalgalanmaları suyun içindeki eser miktarda tuza ve çözünmüş minerallere bağlamıştır, çok saf sudan oluşan sarkıtlar ise neredeyse pürüzsüz çıkar.
Alçaktaki kış güneşine karşı bütün sıra küçük merceklere dönüşür; her biri arkasındaki ışığı büker ve kenarı boyunca dar, parlak bir çizgi düşürür. Ekranda bu sıra en iyi aşağıdan ya da yandan görünür; gökyüzü, saydam buzun bir kontur olarak okunacağı kadar koyu olmalıdır. Bu, birkaç soğuk saatin ve yere tam varamamış suyun resmidir.
Bu koleksiyonda
