Sople: woda zatrzymana w drodze w dół

Sople rzadko powstają w najzimniejsze dni. Potrzebny jest śnieg na dachu ogrzewanym przez słońce albo przez dom pod spodem, żeby woda z topnienia spływała do krawędzi, a potem powietrze dość zimne, by zamrozić każdą kroplę, zanim spadnie. Dlatego najdłuższe rzędy wiszą zwykle wzdłuż nasłonecznionych okapów i rynien, kilka dni po opadzie śniegu, w przerwie między jasnym południem a mroźną nocą.

Sopel rośnie od zewnątrz. Cienka warstewka wody ześlizguje się po jego powierzchni, oddaje ciepło powietrzu i zamarza warstwa po warstwie, a czubek pozostaje otwarty jak mała rurka z cieczą, która wydłuża się kropla po kropli. Z bliska widać, że większość sopli ma słabe pierścienie na całej długości, oddalone od siebie mniej więcej o centymetr, bez względu na to, czy sopel jest krótki, czy długi jak przedramię. Fizycy wyprowadzili te fale ze śladów soli i rozpuszczonych minerałów w wodzie, a sople z bardzo czystej wody wychodzą niemal gładkie.

Pod niskim zimowym słońcem cały rząd zamienia się w małe soczewki, z których każda zagina światło za sobą i rzuca wzdłuż krawędzi wąską jasną kreskę. Na ekranie taki rząd wygląda najlepiej oglądany z dołu albo z boku, na tyle ciemnym niebie, by przezroczysty lód odczytywał się jak kontur. To obraz kilku zimnych godzin i wody, która nie całkiem dotarła do ziemi.