سبز: رنگی که چشم با آن بحث نمی‌کند

در آرایهٔ فیلتر رنگی دوربین، از هر چهار خانهٔ نوری دو خانه سبز است و قرمز و آبی هرکدام یکی. مسئله سلیقه نیست: حساسیت چشم انسان در محدودهٔ زرد مایل به سبز به بیشترین مقدار می‌رسد، پس حسگر بیشتر تفکیک‌پذیری خود را جایی خرج می‌کند که نگاه ما از پیش آنجاست.

همین حساسیت باعث می‌شود عکس سبز هرگز یک سبز نباشد. برگ در نور پشت‌سر به زردی می‌زند، خزهٔ سایه آبی می‌شود و چمن نیمروز زیر بازتاب‌ها تا مرز خاکستری شسته می‌شود. قابی که یکنواخت به نظر می‌رسد معمولاً فقط نور مسطحی دارد؛ یک سایهٔ مورب روی همان سبز بیندازید تا به ده‌ها لایه تقسیم شود.

روی نمایشگر، این برتری آرام‌تر کار می‌کند. سبزی که تمام عرض را می‌گیرد مثل قرمز به جلو نمی‌آید، پس نمادها و نام پرونده‌ها بدون تیره کردن چیزی خوانا می‌مانند. تاج درختان تیره، میزکار شلوغ را می‌بلعد و سبز کم‌رنگ بهاری هر برچسب را واضح‌تر از آنچه هست نشان می‌دهد.