W nowszych telefonach ekran blokady potrafi wyciąć z obrazu główny obiekt i położyć go nad zegarem, więc szczyt albo kocie ucho wygląda, jakby stało przed cyframi. Telefon nie odczytuje głębi z pliku; uruchamia segmentację, która zgaduje, gdzie kończy się obiekt, a zaczyna tło. Jeśli to zgadywanie wypada niepewnie, opcja po prostu robi się szara, nie mówiąc, dlaczego.
O powodzeniu decydują trzy rzeczy. Obiekt musi mieć czystą krawędź na tle gładkiego obszaru, dlatego szczyt na otwartym niebie udaje się znacznie częściej niż człowiek na ruchliwej ulicy. Powinien sięgać w pas zegara, mniej więcej górną piątą część pionowego kadru, ale tylko częściowo: gdy zasłania więcej niż około połowy cyfr, system ukrywa efekt, by godzina pozostała czytelna. A w kilku wersjach umieszczenie widżetów pod zegarem wyłącza warstwowanie, co jest ustępstwem, by stos nie zrobił się zbyt ciasny.
Pasują więc głównie obrazy z dużą ilością nieba i czymś wznoszącym się od dołu, wieżą, granią, pojedynczą gałęzią, z miejscem nad nią. Przesunięcie kadru odrobinę w dół albo oddalenie dwoma palcami często przywraca opcję. Dostajemy odrobinę warstwowości na płaskiej tafli szkła i trwa to tylko do chwili, gdy kolejne powiadomienie przesunie się nad wszystkim.
