Zoutvlakte: de veelhoeken op witte grond
In het droge seizoen barst een zoutvlakte open tot een net van lage ruggen dat doorloopt tot aan de horizon.
Als het water weg is, is het oppervlak van een zoutvlakte niet glad. Het is verdeeld in ruwe veelhoeken, meestal vijf- of zeszijdig en een of twee meter breed, elk omzoomd door een zoutrug van enkele centimeters hoog. Wie een uur in welke richting dan ook loopt, ziet het patroon met dezelfde tussenruimte doorgaan, en daarom lijken luchtfoto's van deze plekken op een betegelde vloer.
Lange tijd werden de ruggen toegeschreven aan de korst die simpelweg opdroogt en barst. Een recentere verklaring kijkt juist eronder: zout water in de grond draait langzaam rond in cellen, zwaardere pekel zakt en lichter water stijgt, en het zout hoopt zich op waar het opstijgende water het oppervlak bereikt. De grootte van de veelhoeken volgt dan de diepte van die circulatie, wat zou verklaren waarom ze over zulke afstanden zo gelijkmatig blijft.
Fotograferen brengt eigen problemen mee. De grond is zo helder dat de lichtmeter van een camera hem als grijs behandelt en de hele foto dof uitvalt, dus meestal is een stop of meer extra belichting nodig. Er is ook niets om aan af te meten, geen boom of rots van bekende grootte, en het net van ruggen is vaak het enige dat het oog vertelt hoe ver de horizon ligt. Op een scherm doet datzelfde net stil zijn werk: het geeft een bleek beeld net genoeg structuur om zijn plek achter al het andere te houden.
In deze collectie
