Solnisko: wielokąty na białej ziemi

Gdy woda zejdzie, powierzchnia solniska nie jest gładka. Dzieli się na nierówne wielokąty, najczęściej pięcio- lub sześcioboczne, szerokie na metr czy dwa, a każdy obwiedziony grzbietem soli wysokim na kilka centymetrów. Można iść godzinę w dowolnym kierunku, a wzór nie ustaje i zachowuje ten sam rozstaw, dlatego zdjęcia lotnicze takich miejsc wyglądają jak wyłożona kafelkami podłoga.

Przez długi czas grzbiety tłumaczono po prostu wysychaniem i pękaniem skorupy. Nowsze wyjaśnienie szuka pod spodem: słona woda w gruncie powoli krąży w komórkach, cięższa solanka opada, lżejsza woda unosi się, a sól gromadzi się tam, gdzie unosząca się woda dociera do powierzchni. Wielkość wielokątów wynika wtedy z głębokości tego obiegu, co tłumaczyłoby, czemu pozostaje tak równa na tak dużych dystansach.

Fotografowanie tego ma własne kłopoty. Grunt jest tak jasny, że światłomierz aparatu traktuje go jak szarość i całe zdjęcie wychodzi matowe, więc zwykle trzeba dodać stopień ekspozycji lub więcej. Brakuje też czegokolwiek, czym dałoby się mierzyć, drzewa czy kamienia o znanych rozmiarach, a sieć grzbietów bywa jedyną rzeczą, która mówi oku, jak daleko leży horyzont. Na ekranie ta sama sieć wykonuje cichą robotę, nadając blademu obrazowi akurat tyle struktury, by trzymał się swojego miejsca za wszystkim innym.