Wegen en het punt waar ze ophouden weg te zijn

Een weg is aan beide uiteinden even breed, en geen enkele foto heeft dat ooit geloofd. De twee randen hellen naar elkaar toe tot ze elkaar raken op een plek die geen plaats is, alleen een afspraak waaraan het oog vasthoudt. Al het andere in het kader — hekpalen, masten, de gaten tussen de bomen — sluit achter die afspraak aan en wordt onderweg korter.

Waar het ontmoetingspunt valt, bepaalt het humeur van de foto. Zet het in het midden en de weg wordt een pijl: correct en een tikje dwingend. Verschuif het naar een derde en dezelfde weg gaat van bevel naar uitnodiging. Til de horizon op en het kader is voor het land; laat hem zakken en het is voor de lucht, terwijl de weg stilletjes het geschil tussen die twee wordt.

Mist beëindigt dat geschil vroegtijdig. Het punt komt na vijftig meter in plaats van na vijf kilometer, en de weg houdt op een afstand te zijn en wordt een deur. Op een scherm houdt dit het beter vol dan een wijd uitzicht: het oog krijgt ergens heen te gaan, is er in een seconde, en vindt daar niets dan bleke lucht.