دشت نمک: چندضلعی‌ها بر زمین سفید

وقتی آب می‌رود، سطح دشت نمک صاف نیست. به چندضلعی‌های خشن تقسیم شده است، بیشترشان پنج‌ضلعی یا شش‌ضلعی و به پهنای یکی دو متر، و لبهٔ هر کدام را پشته‌ای از نمک به ارتفاع چند سانتی‌متر گرفته است. اگر یک ساعت در هر جهتی راه بروید، الگو با همان فاصله‌ها ادامه می‌یابد؛ برای همین عکس‌های هوایی این مکان‌ها شبیه کف کاشی‌شده است.

مدتی طولانی این پشته‌ها را به خشک شدن و ترک خوردن ساده پوستهٔ سطح نسبت می‌دادند. توضیح تازه‌تری به زیر زمین نگاه می‌کند: آب شور زیر خاک آهسته در حجره‌هایی می‌چرخد، آب نمکِ سنگین‌تر فرو می‌رود و آب سبک‌تر بالا می‌آید، و نمک آنجا انباشته می‌شود که آب بالارونده به سطح می‌رسد. اندازهٔ چندضلعی‌ها پس از آن از عمق همین گردش پیروی می‌کند، که می‌تواند توضیح دهد چرا در چنین فاصله‌های وسیعی این‌قدر یکنواخت می‌ماند.

عکاسی از آن هم دردسرهای خودش را دارد. زمین چنان روشن است که نورسنج دوربین آن را خاکستری حساب می‌کند و کل عکس کدر درمی‌آید، پس معمولاً باید یک استاپ یا بیشتر نوردهی اضافه داد. چیزی هم برای سنجیدن نیست، نه درختی و نه سنگی با اندازهٔ معلوم، و شبکهٔ پشته‌ها اغلب تنها چیزی است که به چشم می‌گوید افق چقدر دور است. روی صفحه‌نمایش همان شبکه کاری بی‌سروصدا می‌کند و به تصویری کم‌رنگ همان‌قدر ساختار می‌دهد که جایش را پشت همه‌چیز دیگر نگه دارد.