یک دانه برف با سرعتی نزدیک به یک متر بر ثانیه پایین می‌آید؛ قطره باران حدود نه برابر تندتر می‌افتد. همین کندی است که برف را تنها هوایی می‌کند که دوربین می‌تواند با آن چانه بزند. روی یک پانصدم ثانیه، هر دانه به لکه‌ای سفید و مستقل با لبه‌ای روشن بدل می‌شود و هوای میان تنه‌ها بیشتر شبیه خرده‌کاغذهای پانچ است تا شبیه یک وضع جوی.
شاتر را باز کن تا دانه‌ها کش بیایند. حوالی یک سی‌ام، هر دانه خط کوتاهی می‌کشد؛ در نیم‌ثانیه خط‌ها به رشته‌هایی کم‌رنگ بافته می‌شوند و شاخه‌های پشت‌سر برعکس واضح‌تر می‌شوند؛ چند ثانیه که بگذرد، برف یکسره در پرده‌ای خاکستری حل شده که چشم آن را مه می‌خواند. فلاش اما در جهت مخالف خطا می‌کند: دانه‌ای به فاصله یک وجب از لنز، بسیار بیرون از محدوده فوکوس است و همچون قرصی سفید و درخشان بازمی‌گردد — روی فایل بزرگ‌تر از کاجی که از کنارش می‌افتاد.
بعد آن کاری هست که این همه آب معلق با فاصله می‌کند. هر دانه میان لنز و یال دور، اندکی نور پس می‌فرستد، پس کنتراست با عمق پایین می‌آید و جنگل مثل پرده‌های صحنه با پله‌های خاکستری عقب می‌نشیند. روی نمایشگر این تفاوت کاملاً کاربردی می‌شود: نقطه‌های سفید تیز روی زمینه تاریک را غبار روی پنل یا پیکسل سوخته می‌پندارند، حال آنکه همان بارش با شاتر کندتر همچون بافت می‌رسد — آن‌قدر آرام که نام نمادها خوانا بماند، و باز هم از نگاه نخست زمستان.
