هم iOS و هم اندروید اجازه می‌دهند صفحه قفل و صفحه اصلی تصویر زمینه‌ی جدا داشته باشند، و دلیلش بعد از یک روز استفاده روشن می‌شود. به صفحه قفل هر بار فقط یکی دو ثانیه نگاه می‌کنیم و معمولاً چیزی روی آن نیست جز یک ساعت درشت و چند اعلان. به صفحه اصلی خیلی بیشتر نگاه می‌کنیم، اما همیشه از پشت شبکه‌ای از بیست و چند آیکون، یک داک و اغلب یکی دو ویجت.
پس این دو کار در جهت‌های مخالف می‌کشند. صفحه قفل می‌تواند سوژه‌ی قوی بپذیرد، یک چهره، یک گل پررنگ، ساختمانی پر از جزئیات، چون فقط با ساعت سر جا رقابت می‌کند و بیشتر همان یک‌سوم بالایی است که باید آرام بماند. صفحه اصلی با چیزی آرام و یکنواخت از نظر رنگ بهتر کار می‌کند: یک گرادیان نرم، مه، آب باز، یا همان عکس با محو شدگی، که iOS هنگام جفت کردن دو تصویر زمینه با یک لمس پیشنهادش می‌کند.
بیشترین لذت در جفت کردن است. استفاده از یک نمای باز برای صفحه قفل و برش نزدیک یکی از گوشه‌هایش برای صفحه اصلی، رنگ‌ها را هم‌خانواده نگه می‌دارد و به آیکون‌ها پس‌زمینه‌ای یکدست می‌دهد. آن‌وقت هر بار که قفل را باز می‌کنید یک قدم دیگر وارد همان صحنه می‌شوید و آیکون‌ها روی بخشی می‌نشینند که کمترین حرف را برای گفتن دارد.
