Zarówno iOS, jak i Android pozwalają ustawić inną tapetę na ekranie blokady i na ekranie głównym, a powód widać po jednym dniu używania. Na ekran blokady patrzy się przez sekundę lub dwie, zwykle nie ma na nim nic poza dużym zegarem i kilkoma powiadomieniami. Na ekran główny patrzy się znacznie dłużej, ale zawsze przez siatkę dwudziestu kilku ikon, dok i często jeden czy dwa widżety.
Te dwa zadania ciągną więc w przeciwne strony. Ekran blokady zniesie mocny temat, twarz, jaskrawy kwiat, budynek pełen detali, bo dzieli miejsce tylko z zegarem, a spokojna musi pozostać głównie górna jedna trzecia. Ekran główny lepiej wypada z czymś cichym i równym tonalnie: łagodnym gradientem, mgłą, otwartą wodą albo tym samym zdjęciem rozmytym, co iOS oferuje jednym dotknięciem przy łączeniu obu tapet.
W łączeniu w pary jest najwięcej zabawy. Szeroki kadr na ekranie blokady i zbliżenie jednego jego rogu na ekranie głównym zachowują pokrewieństwo kolorów, a ikonom dają równe tło. Każde odblokowanie wprowadza wtedy o krok głębiej w tę samą scenę, a ikony lądują na tej części, która ma najmniej do powiedzenia.
