Aswaarlicht: waarom het donkere deel van een maansikkel toch te zien is

Kijk een paar dagen na nieuwe maan naar een dunne sikkel laag in het westen en de rest van de schijf is er vaak ook, een bleke grijze cirkel die de vorm afmaakt. Oude almanakken noemden dat de oude maan in de armen van de nieuwe maan. Leonardo da Vinci vond de oorzaak ongeveer vijf eeuwen geleden uit in een van zijn notitieboeken.

Als de maan voor ons dun lijkt, is de aarde vanaf de maan gezien bijna vol. Wolken, ijs en oceanen sturen ruwweg een derde van het zonlicht terug de ruimte in, en een deel daarvan valt op de nachtzijde van de maan. De gloed die je ziet heeft twee weerkaatsingen gehad, eerst aarde, dan maan, voordat hij het oog bereikt, en daarom is hij zo zwak en dooft hij uit naarmate de sikkel groeit.

Het helderheidsverschil tussen de verlichte sikkel en het aswaarlicht bedraagt enkele duizenden keren, meer dan één belichting comfortabel kan bevatten. Stel de camera in op de grijze schijf en de sikkel wordt zuiver wit, stel hem in op de sikkel en de schijf verdwijnt. Veel fotografen accepteren de uitgebrande rand, een kleine heldere boog op een zachte ronde schaduw, waardoor de schemerlucht erachter donker genoeg blijft om er een rij pictogrammen op te laten rusten.