De meeste smartwatchschermen meten tussen de 400 en 500 pixels per zijde, en het scherm is een afgeronde rechthoek of een volledige cirkel. Een hoge telefoonachtergrond die op die ruimte terechtkomt, verliest ruwweg de helft van zijn hoogte, en op een ronde wijzerplaat verdwijnen ook de vier hoeken. Wat overblijft is de middenstrook van het beeld, en daarom houdt een foto met het onderwerp rond de verticale middenlijn het beter vol dan een foto waarin het interessante bovenin of langs de randen zit.
De tijd neemt op een wijzerplaat meer ruimte in dan de klok op welk vergrendelscherm ook, vaak een derde van het oppervlak, met daaromheen complicaties voor weer, stappen of datum. Grote witte cijfers hebben iets rustigers erachter nodig: een donkere lucht, een stuk water, een wazig veld bladeren. Fijn detail is op deze maat toch grotendeels weggegooid, want het oog leest een horloge vanaf een centimeter of veertig gedurende een seconde of twee, en brede vormen met één duidelijke tint doorstaan die blik beter dan textuur.
Veel horloges hebben oled-panelen en dimmen het scherm zodra de pols zakt, dus een grotendeels donker beeld kost minder stroom en oogt rustiger in de always-on-stand, wanneer alleen de contouren overblijven. Het helpt om de foto op beide manieren te bekijken, met opgetilde en neergelaten pols, voordat je hem houdt. Een hoog kader dat tot een klein venster op de pols wordt teruggesneden, toont uiteindelijk alleen zijn midden, en dat is meestal het deel dat je de hele dag wilt meedragen.
