Overdag speelt een woestijn hitte. 's Nachts speelt ze afstand. Zonder vochtigheid om te vervagen en zonder stad om te overstralen, gaat de hemel boven een duinenveld dieper dan de meeste mensen ooit gezien hebben — sterren tot helemaal aan de horizon, waar ze lijken te landen op het zand.
Deze foto's koppelen de twee grote minimalismes, duin en sterrenveld, het ene getekend door wind en het andere door zwaartekracht. Ertussenin gloeit een tent, of dwaalt een jeepspoor af — klein bewijs van getuigen.
Het is de zeldzame achtergrond die zowel warm als kosmisch is. Het zand herinnert zich de middag; de hemel heeft er nog nooit van gehoord.
