نور زمین: چرا بخش تاریک هلال ماه هنوز دیده می‌شود

چند روز پس از ماه نو به هلال باریکی نگاه کنید که پایین در غرب است؛ بقیهٔ قرص هم اغلب آنجاست، دایره‌ای خاکستری و کم‌رنگ که شکل را کامل می‌کند. تقویم‌های قدیمی به آن می‌گفتند ماه کهنه در آغوش ماه نو. لئوناردو داوینچی حدود پنج قرن پیش در یکی از دفترچه‌هایش علت آن را دریافت.

وقتی ماه از دید ما باریک است، زمین از روی ماه تقریباً کامل دیده می‌شود. ابر، یخ و اقیانوس حدود یک‌سوم نور خورشید را به فضا برمی‌گردانند و بخشی از آن بر سمت شبِ ماه می‌افتد. درخششی که می‌بینید پیش از رسیدن به چشم دو بار بازتاب شده است، اول زمین و بعد ماه، برای همین بسیار کم‌نور است و با پهن‌تر شدن هلال محو می‌شود.

اختلاف روشنایی میان هلال روشن و نور زمین چند هزار برابر است، بیشتر از آنچه یک نوردهی بتواند به راحتی در خود جای دهد. دوربین را برای قرص خاکستری تنظیم کنید، هلال سفید مطلق می‌شود؛ برای هلال تنظیم کنید، قرص ناپدید می‌شود. بسیاری از عکاسان لبهٔ سوخته را می‌پذیرند، کمانی کوچک و روشن بر سایه‌ای گرد و نرم، که آسمان گرگ‌ومیش پشت آن را آن‌قدر تاریک نگه می‌دارد که بتوان ردیفی از آیکون‌ها را رویش گذاشت.