Światło popielate: dlaczego ciemna część sierpa Księżyca nadal jest widoczna
Kilka wieczorów po nowiu nieoświetlona tarcza świeci słabą szarością obok jasnego sierpa, rozjaśniona światłem słonecznym, które najpierw odbiło się od Ziemi.
Spójrz na cienki sierp nisko na zachodzie kilka dni po nowiu, a reszta tarczy często też tam jest, blady szary krąg dopełniający kształt. Dawne almanachy nazywały to starym księżycem w ramionach nowego. Leonardo da Vinci wyjaśnił przyczynę w jednym ze swoich notatników jakieś pięć wieków temu.
Gdy Księżyc wygląda dla nas cienko, Ziemia widziana z Księżyca jest bliska pełni. Chmury, lód i oceany odsyłają w kosmos mniej więcej jedną trzecią światła słonecznego, a część z niego pada na nocną stronę Księżyca. Blask, który widzisz, odbił się dwukrotnie, od Ziemi, potem od Księżyca, zanim dotrze do oka, dlatego jest tak słaby i dlatego zanika, gdy sierp rośnie.
Różnica jasności między oświetlonym sierpem a światłem popielatym to kilka tysięcy razy, więcej, niż jedno naświetlenie jest w stanie wygodnie objąć. Ustaw aparat na szarą tarczę, a sierp zrobi się czysto biały, ustaw na sierp, a tarcza zniknie. Wielu fotografów godzi się na przepalony brzeg, mały jasny łuk na miękkim okrągłym cieniu, dzięki czemu niebo zmierzchu za nim zostaje dość ciemne, by oprzeć na nim rząd ikon.
W tej kolekcji
