Para nad gorącym źródłem: gdzie ciepła woda spotyka zimne powietrze

Para wodna jest niewidzialna. To, co unosi się znad gorącego źródła w zimny poranek, to para, która zdążyła się już schłodzić i skroplić w kropelki o średnicy kilku tysięcznych milimetra, z których każda rozprasza światło tak jak mgła. Ten sam basen, który w łagodne popołudnie ledwo mieni się nad powierzchnią, przy minus dziesięciu stopniach potrafi zniknąć pod własną chmurą, bo zimniejsze powietrze utrzymuje znacznie mniej wilgoci i wymusza jej skroplenie tuż nad taflą.

Para reaguje na każdą drobną zmianę w powietrzu. Bez wiatru wznosi się w powolnych kolumnach i zawija na wysokości głowy; przy lekkim wietrze kładzie się płasko i sunie nad wodą, odsłaniając na kilka sekund kamienie i drugi brzeg, zanim znów się zamknie. Śnieg na otaczającym terenie daje drugie źródło światła od dołu, dlatego zimowe sceny z parującymi basenami często wyglądają na równo oświetlone, z miękkimi cieniami i niewielkim kontrastem między chmurą a zboczem.

Niskie słońce zmienia wszystko. Światło padające zza pary sprawia, że krople jaśnieją na tle ciemniejszych drzew, a ta sama chmura oglądana ze słońcem za plecami wygląda jak płaska szarość. Takie ujęcie zostawia jeden ciepły obszar i wokół niego dużo cichej bieli, a na pulpicie miękkie krawędzie łatwo mieszczą się za oknami i ikonami, bo nic w tej scenie nie ma twardej linii, która mogłaby z nimi konkurować.