Świecące fale: błękit, który mieszka w przyboju
Kilka ciemnych nocy w roku załamujące się fale zapalają się od środka, a światło pochodzi od jednokomórkowego planktonu reagującego na wstrząs.
Poświata w fali biolumineszcencyjnej zwykle pochodzi od bruzdnic, planktonu znacznie mniejszego od ziarnka piasku, wśród których jedną z najlepiej znanych jest Noctiluca scintillans. Każda komórka niesie reakcję chemiczną, która uruchamia się, gdy woda wokół zostaje popchnięta lub ścięta, więc światło pojawia się dokładnie tam, gdzie morze jest poruszone: wzdłuż zwoju załamującej się fali, wokół ramienia pływaka, w śladach stóp na mokrym piasku. Spokojna woda między falami pozostaje ciemna, bo nic jej nie porusza.
Barwa leży blisko 475 nanometrów, to niebieskozielony odcień, który nie jest przypadkiem. Woda morska pochłania światło czerwone w ciągu kilku metrów, podczas gdy niebieskie sięga najdalej, więc organizmy sygnalizujące pod wodą w większości ustaliły się na tym samym wąskim paśmie. W dzień ten sam zakwit może wyglądać jak matowy, czerwonawo-brunatny odcień wody i nikt, kto go mija, nie zgadłby, co robi po zmroku.
Błyski są słabe, dlatego większość zdjęć wykonuje się z czasem naświetlania wielu sekund, ze statywu, często przy ISO 3200 lub wyżej, w bezksiężycową noc z dala od świateł miasta. Taki długi czas naświetlania zbiera wiele fal w jedną gładką smugę światła, więcej, niż oko widzi w jakiejkolwiek chwili. Na ekranie wynik to głównie czerń z jedną świetlistą linią, a ta linia zwykle ląduje blisko dolnej trzeciej, tam gdzie przyboj styka się z plażą.
W tej kolekcji
