Kocie łapki: gdzie wiatr dotyka stojącej wody
Na spokojnym jeziorze podmuch pojawia się jako ciemna plama sunąca po powierzchni, a żeglarze od dawna mają na nią własną nazwę.
W bezwietrzny poranek jezioro odbija niebo prawie równomiernie. Potem pojawia się ciemniejsza plama, szeroka na kilka metrów, i sunie po wodzie szybciej, niż uniósłby ją jakikolwiek prąd. Żeglarze nazywają je kocimi łapkami, po angielsku cat's paws: to pierwsze ślady, jakie lekki podmuch zostawia na gładkiej wodzie, zanim nadejdzie prawdziwy wiatr.
Ta ciemność to kwestia kąta. Wystarczy powiew o prędkości jednego czy dwóch metrów na sekundę, by wzbudzić zmarszczki wysokie na kilka milimetrów, a każde maleńkie zbocze odchyla swoją część odbicia od jasnego nieba. Patrząc pod małym kątem, pomarszczony fragment odbija więcej ciemniejszego otoczenia i wpuszcza więcej światła w głąb wody, więc wygląda jak cień, choć nic nie zasłania słońca.
Rzadko trwają dłużej niż kilka sekund, więc łatwo je przegapić i trudno sfotografować. Krótki czas migawki utrzymuje ostrą krawędź plamy, granicę, gdzie zmarszczona woda spotyka szkło. Na ekranie to połączenie działa cicho: jeden fakturowany kształt w polu gładkiego odbicia, dość, by dać oku kierunek i nie wypełnić kadru.
W tej kolekcji
