Większość ekranów smartwatchy ma z każdej strony od 400 do 500 pikseli, a ramka to albo zaokrąglony prostokąt, albo pełne koło. Wysoka tapeta z telefonu położona na takiej przestrzeni traci mniej więcej połowę wysokości, a na okrągłej tarczy znikają też wszystkie cztery rogi. Zostaje środkowy pas obrazu, dlatego zdjęcie z motywem blisko pionowej osi znosi to lepiej niż takie, w którym uwaga skupia się u góry albo przy brzegach.
Godzina zajmuje na tarczy więcej miejsca niż zegar na jakimkolwiek ekranie blokady, często jedną trzecią powierzchni, a wokół upchnięte są komplikacje z pogodą, krokami czy datą. Duże białe cyfry potrzebują za sobą czegoś spokojniejszego: ciemnego nieba, skrawka wody, rozmytego pola liści. Drobny detal i tak się na tym rozmiarze marnuje, bo oko czyta zegarek z odległości około czterdziestu centymetrów przez sekundę lub dwie, a szerokie kształty o jednym wyraźnym tonie znoszą takie spojrzenie lepiej niż faktura.
Wiele zegarków ma panele OLED i przyciemnia ekran, gdy nadgarstek opada, więc obraz w większości ciemny zużywa mniej energii i wygląda spokojniej w trybie always-on, kiedy zostają same kontury. Warto obejrzeć zdjęcie w obu stanach, z uniesioną i opuszczoną ręką, zanim się je zostawi. Wysoki kadr przycięty do małego okienka na nadgarstku pokazuje w końcu tylko środek, a to zwykle ta część, którą warto nosić przy sobie cały dzień.
