Plassen: de stad ondersteboven gedrukt

Een plas heeft geen diepte nodig om als spiegel te werken. Twee of drie millimeter stilstaand water op asfalt levert een oppervlak op dat vlak genoeg is om te weerkaatsen, en het donkere wegdek eronder werkt als de zwarte achterkant van glas, zodat vrijwel niets van onderaf met het beeld concurreert. Daarom maakt dezelfde regen die een lichtgrijs betonnen plein alleen maar nat een zwarte straat tot een vlak vol uithangborden en ramen.

De hoek doet de rest. Water weerkaatst maar zo'n twee procent van het licht dat er recht op valt, maar naarmate de kijklijn naar het oppervlak zakt, loopt dat aandeel snel op, tot boven de helft bij strijklicht. Wie met goede plasfoto's thuiskomt, zit meestal op zijn hurken met de lens een handbreedte boven de grond, waar een plas ter grootte van een deurmat een hele toren kan bevatten. Sta weer op en dezelfde plas toont opnieuw een grijze lucht en wat grind.

De weerspiegeling ligt bovendien zelden stil. Een passerende auto, een druppel van een luifel of een zuchtje wind breekt het neon in banden, en het duurt een seconde of twee voor het weer tot rust komt. Beelden die in dat kalme moment zijn vastgelegd, werken goed als achtergrond om een reden die makkelijk over het hoofd wordt gezien: de bovenste helft is druk en de onderste herhaalt die donkerder en zachter, zodat de pictogrammen langs de onderrand van het scherm op een rustiger kopie van de stad liggen.