Kałuże: miasto odbite do góry nogami

Kałuża nie potrzebuje głębokości, żeby działać jak lustro. Dwa, trzy milimetry stojącej wody na asfalcie dają powierzchnię dość płaską, by odbijać, a ciemna nawierzchnia pod spodem pełni rolę czarnego podkładu za szkłem, więc prawie nic od dołu nie konkuruje z obrazem. Dlatego ten sam deszcz, który jasny betonowy plac czyni po prostu mokrym, zamienia czarną ulicę w taflę szyldów i okien.

Resztę załatwia głównie kąt. Woda odbija zaledwie około dwóch procent światła padającego prostopadle, ale gdy linia widzenia opada ku powierzchni, ten udział szybko rośnie, a przy kątach ślizgowych przekracza połowę. Ludzie, którzy wracają do domu z dobrymi zdjęciami kałuż, zwykle kucają z obiektywem na wysokości dłoni nad ziemią, gdzie kałuża wielkości wycieraczki mieści całą wieżę. Wystarczy się wyprostować, a ta sama kałuża znów pokazuje szare niebo i piasek.

Odbicie rzadko też bywa nieruchome. Przejeżdżający samochód, kropla z markizy czy podmuch wiatru łamią neon na pasy, a ustabilizowanie się obrazu trwa sekundę lub dwie. Kadry złapane w tej chwili spokoju dobrze sprawdzają się jako tapety z powodu, który łatwo przeoczyć: górna połowa jest zatłoczona, a dolna powtarza ją ciemniej i łagodniej, więc ikony wzdłuż dolnej krawędzi ekranu leżą na cichszej kopii miasta.