دو آسمان به قیمت یکی

عکاسان نجومی دنبال دریاچه‌ها می‌گردند، همان‌طور که عکاسان پرتره دنبال نور شمالی. آب آسمان را دوبرابر می‌کند، و در شبی بی‌باد، دوبرابرشدن تقریباً کامل است؛ ستاره بالا، ستاره پایین، و افقی که به لولایی میان دو جهان یکسان بدل می‌شود.

هر قاب اینجا نیازمند سه نوع شانس هم‌زمان بود: آسمان صاف، آرامش مطلق، و ماهی به‌اندازه کافی مؤدب که دور بماند. وقتی همه جفت‌وجور می‌شود، عکس دیگر شبیه منظره نیست؛ شبیه یک ایده می‌شود.

به‌عنوان تصویر پس‌زمینه، کاری می‌کند که هیچ آسمان پرستاره ساده‌ای نمی‌تواند؛ به کیهان پیش‌زمینه‌ای می‌دهد که می‌شد در آن ایستاد. جهان، با یک خط ساحلی.