sRGB و P3: چرا تصویر زمینه ممکن است بیش از حد پررنگ به نظر برسد
صفحه‌نمایش‌های با گسترهٔ رنگی وسیع رنگ‌های اشباع‌تری نشان می‌دهند، و مشکل دقیقاً همان‌جا پیش می‌آید که تصویر نگفته باشد کدام رنگ‌ها را در نظر داشته است.
بیشتر تصویرهای اینترنت برای sRGB ساخته شده‌اند؛ فضای رنگی‌ای که در سال ۱۹۹۶ بر پایهٔ مانیتورهای لوله‌تصویری آن زمان تعریف شد. بسیاری از گوشی‌ها، لپ‌تاپ‌ها و پنل‌های OLED امروزی می‌توانند گسترهٔ وسیع‌تری را نشان دهند، معمولاً Display P3 که تقریباً یک‌چهارم رنگ بیشتر را پوشش می‌دهد، آن هم بیشتر در قرمزها و سبزهای اشباع. خود صفحه‌نمایش ایرادی ندارد؛ مسئله این است که آیا چیزی به آن می‌گوید اعداد داخل فایل را چطور بخواند یا نه.
آن راهنما همان پروفایل رنگ جاسازی‌شده است. یک فایل JPG با برچسب sRGB روی صفحهٔ P3 درست نگاشت می‌شود و نارنجی‌هایش نارنجی می‌مانند. اگر پروفایل حذف شود، کاری که بعضی فشرده‌سازها و پیام‌رسان‌ها برای صرفه‌جویی در چند کیلوبایت انجام می‌دهند، یا فایل در برنامه‌ای باز شود که پروفایل را نادیده می‌گیرد، مقادیر ممکن است مستقیم به پنل وسیع‌تر برسند: پوست مثل آفتاب‌سوخته دیده می‌شود، دریای فیروزه‌ای تقریباً فلورسنت می‌شود و یک طیف پاستلیِ ملایم رگه‌ای رنگی می‌گیرد که هرگز نداشت. عکس این وضع هم پیش می‌آید، چون تصویر P3 روی مانیتور قدیمی‌تری که فقط sRGB را پشتیبانی می‌کند معمولاً کمی تخت به نظر می‌رسد و اشباع‌ترین بخش‌هایش به یک لبه بریده می‌شوند.
برای تصویر زمینه، عادت‌های مفید کوچک‌اند. فایل اصلی را نگه دارید نه عکس صفحه یا نسخهٔ فوروارد‌شده؛ وقتی رنگ‌ها درست نیستند ببینید فایل هنوز پروفایل دارد یا نه؛ و آن را روی همان صفحه با عکسی که خوب می‌شناسید مقایسه کنید. میدان‌های رنگی انتزاعی سریع‌تر از همه تفاوت را نشان می‌دهند، چون شیء آشنایی نیست که به چشم بگوید سایهٔ درست کدام بوده، و تصویری که روی یک دستگاه ملایم بود ممکن است روی دستگاه دیگر مثل یک خط ماژیک شبرنگ بنشیند.
