بیشتر گوشی‌های امروزی نسبتی در حدود ۱۹٫۵ به ۹ دارند، یعنی ارتفاعشان بیش از دو برابر عرض است. نقاش‌ها و عکاس‌ها کمتر در قابی به این باریکی کار کرده‌اند، چون افق در آن جایی برای گسترده‌شدن ندارد. طومارهای آویزان چینی به این شکل نزدیک بودند و مسئله را همان‌طور حل می‌کردند که یک تصویر زمینه‌ی خوب برای گوشی حل می‌کند: پیش‌زمینه، میان‌زمینه و دورنما را روی هم می‌چیدند، نه کنار هم.
چنین قاب باریکی شیوه‌ی حرکت چشم را هم عوض می‌کند. در تصویر افقی نگاه معمولاً به چپ و راست می‌چرخد؛ اینجا بالا و پایین می‌رود، برای همین یک تنه‌ی درخت، یک آبشار یا یک راه‌پله بیشتر از یک دره‌ی پهن کار می‌کند. ارتفاع شروع می‌کند به خوانده‌شدن به‌عنوان فاصله. سوژه‌ای که تنها بخش کوچکی از میانه را می‌گیرد هم می‌تواند به‌طرز غافلگیرکننده‌ای دور به نظر برسد، فقط به این دلیل که آسمان خالی یا آب تیره‌ای بالای آن انباشته شده است.
بعد خود گوشی هم وسایلش را می‌چیند. ساعت معمولاً یک‌سوم بالایی را برمی‌دارد، فهرست اعلان‌ها در میانه پهن می‌شود و داک یا نوار جستجو پایین را نگه می‌دارد، پس میانه‌ی بسیاری از صفحه‌های قفل از قبل شلوغ است. تصویرهایی که جزئیاتشان را پایین نگه می‌دارند و بخش بالایی را آرام رها می‌کنند بهترین تاب‌آوری را دارند، و وقتی همان صفحه روزی صد بار و هر بار چند ثانیه روشن می‌شود هم کارایی‌شان را حفظ می‌کنند.
