یک تصویر زمینه، روی هر نمایشگر یک رنگ

همان تصویر را روی لپ‌تاپ و روی نمایشگر جانبی بگذارید؛ اختلاف از همان لحظه شروع می‌شود. روی یکی غروب به نارنجی می‌زند و سنگین می‌نشیند، روی دیگری به صورتی می‌لغزد و یک لایه کم‌رنگ‌تر می‌شود. در این میان اتفاقی برای فایل نیفتاده و پیکسل‌ها بایت به بایت یکی‌اند. آنچه فرق می‌کند، همهٔ کارهایی است که پنل بعد از خواندن آن‌ها انجام می‌دهد.

بیشترش به تعادل سفیدی برمی‌گردد. نمایشگرها با دماهای رنگی متفاوت از کارخانه بیرون می‌آیند: پنل گرم خاکستری خنثی را به سمت کرم می‌راند و پنل سرد آن را به آبی می‌کشد. باقی را روشنایی مرتب می‌کند، چون با پایین آمدن نور پس‌زمینه نیمهٔ تاریک تصویر بسته می‌شود و سایه‌ها جدایی‌شان را از دست می‌دهند. بعد نوبت گسترهٔ رنگی است، چون عکسی که در sRGB ذخیره شده روی نمایشگر گستره‌وسیع معمولاً اشباع‌تر از آنچه عکاس رها کرده می‌رسد، و با تاریک شدن هوا فیلتر شب بی‌صدا کل کادر را به گرمی می‌برد.

هیچ‌کدام ارزش اصلاح کامل ندارند، اما ارزش آن را دارند که هنگام انتخاب در نظر گرفته شوند. تصویرهایی که دامنهٔ کامل دارند، کمی نزدیک به سفید، کمی نزدیک به سیاه، چند سطح خنثی، جابه‌جایی میان نمایشگرها را بهتر از یک سطح یکدست با رنگی اشباع تاب می‌آورند؛ آن سطح یکدست هر درجه انحراف را رو می‌کند. اگر قصد مقایسه دارید، فیلتر شب را خاموش کنید، اول روشنایی را برابر کنید و بعد دست از تنظیم بردارید. تصویر زمینه فقط کافی است روی همان نمایشگری که پیشش نشسته‌اید درست به نظر برسد.