sRGB en P3: waarom een achtergrond te levendig kan ogen
Schermen met een breed kleurbereik tonen verzadigdere kleuren, en precies daar gaat het mis als een afbeelding nergens zegt welke kleuren ze bedoelde.
De meeste afbeeldingen op internet zijn gemaakt voor sRGB, een kleurruimte uit 1996 die was afgestemd op de beeldbuismonitoren van toen. Veel huidige telefoons, laptops en OLED-panelen kunnen een breder bereik tonen, meestal Display P3, dat ruwweg een kwart meer kleur dekt, vooral in verzadigde rood- en groentinten. Het scherm zelf mankeert niets; waar het om draait is of iets het vertelt hoe het de getallen in het bestand moet lezen.
Die aanwijzing is het ingebedde kleurprofiel. Een jpg met sRGB-tag wordt op een P3-scherm correct omgezet, en de oranjes blijven oranje. Wordt het profiel verwijderd, wat sommige compressieprogramma's en berichtenapps doen om een paar kilobyte te besparen, of wordt het bestand geopend in een app die profielen negeert, dan kunnen de waarden rechtstreeks naar het bredere paneel gaan: huid ziet eruit als verbrand, een turquoise zee wordt bijna fluorescerend en een zacht pastelverloop krijgt een zweem die het nooit had. Andersom komt het ook voor, want een P3-afbeelding op een oudere monitor die alleen sRGB aankan, oogt vaak wat vlak, met de meest verzadigde vlakken afgekapt tot dezelfde rand.
Voor een achtergrond zijn de nuttige gewoonten klein. Bewaar het originele bestand in plaats van een screenshot of een doorgestuurde kopie, controleer of er nog een profiel in zit als kleuren niet kloppen, en vergelijk het op hetzelfde scherm met een foto die je goed kent. Abstracte kleurvlakken laten het verschil het snelst zien, omdat er geen vertrouwd voorwerp is dat het oog vertelt wat de juiste tint was, en een afbeelding die op het ene apparaat zacht oogde, kan op een ander aankomen als een veeg met een markeerstift.
