sRGB i P3: dlaczego tapeta bywa zbyt intensywna

Większość obrazów w sieci powstaje z myślą o sRGB, przestrzeni barw zdefiniowanej w 1996 roku wokół ówczesnych monitorów kineskopowych. Wiele dzisiejszych telefonów, laptopów i paneli OLED potrafi pokazać szerszy zakres, zwykle Display P3, który obejmuje mniej więcej jedną czwartą więcej kolorów, głównie w nasyconych czerwieniach i zieleniach. Z samym ekranem wszystko jest w porządku; liczy się to, czy cokolwiek podpowiada mu, jak odczytać liczby zapisane w pliku.

Tą podpowiedzią jest wbudowany profil kolorów. Plik JPG oznaczony jako sRGB zostanie na ekranie P3 przeliczony poprawnie, a jego pomarańcze pozostaną pomarańczami. Jeśli profil zostanie usunięty, co robią niektóre kompresory i komunikatory, by zaoszczędzić kilka kilobajtów, albo plik otworzy aplikacja ignorująca profile, wartości mogą trafić prosto do szerszego panelu: skóra wygląda jak spalona słońcem, turkusowe morze staje się niemal fluorescencyjne, a łagodny pastelowy gradient zyskuje dominantę, której nigdy nie miał. Bywa też odwrotnie, bo obraz P3 na starszym monitorze obsługującym tylko sRGB zwykle wygląda nieco płasko, a jego najbardziej nasycone obszary są obcięte do tej samej krawędzi.

W przypadku tapety przydatne nawyki są drobne. Warto zachować oryginalny plik zamiast zrzutu ekranu czy przesłanej dalej kopii, sprawdzić, czy wciąż niesie profil, gdy kolory wyglądają źle, i porównać go na tym samym ekranie ze zdjęciem, które dobrze znamy. Abstrakcyjne pola koloru najszybciej pokazują różnicę, bo nie ma znajomego przedmiotu, który podpowiedziałby oku, jaki odcień był właściwy, a obraz łagodny na jednym urządzeniu na innym może wylądować jak pociągnięcie zakreślaczem.