Większość telefonów ma dziś proporcje około 19,5 do 9, czyli ekran jest ponad dwa razy wyższy niż szeroki. Malarze i fotografowie rzadko pracowali w tak wąskim formacie, bo horyzont nie ma w nim gdzie się rozłożyć. Najbliżej były chińskie zwoje wiszące, a rozwiązywały ten problem tak samo jak dobra tapeta na telefon: układając plan bliski, średni i daleki jeden nad drugim, zamiast obok siebie.
Tak wąski kadr zmienia też sposób, w jaki porusza się oko. W obrazie poziomym wzrok zwykle wędruje na boki; tutaj biegnie w górę i w dół, więc pień drzewa, wodospad czy klatka schodowa robią więcej niż szeroka dolina. Wysokość zaczyna się czytać jako odległość. Obiekt zajmujący skromny kawałek środka potrafi wydawać się zaskakująco daleki, tylko dlatego, że nad nim piętrzy się puste niebo albo ciemna woda.
Potem telefon dokłada własne meble. Zegar zwykle zajmuje górną trzecią część, lista powiadomień rozlewa się po środku, a dół zajmuje dok albo pasek wyszukiwania, więc środek wielu ekranów blokady jest już zatłoczony. Najlepiej znoszą to obrazy, które trzymają szczegóły nisko, a górną część zostawiają spokojną, i działają dalej, gdy ten sam ekran zapala się sto razy dziennie na kilka sekund.
