Çoğu telefon bugün yaklaşık 19,5'e 9 oranında; yani yüksekliği genişliğinin iki katından fazla. Ressamlar ve fotoğrafçılar bu kadar dar bir biçimde nadiren çalıştı, çünkü ufuk çizgisinin içinde yayılacak yeri pek yok. Çin'in asma rulo resimleri buna yaklaşırdı ve sorunu iyi bir telefon duvar kâğıdının çözdüğü gibi çözerdi: yakını, ortayı ve uzağı yan yana dizmek yerine üst üste yığarak.
Bu kadar dar bir çerçeve gözün hareketini de değiştirir. Yatay bir resimde bakış sağa sola süpürür; burada aşağı yukarı gezer, bu yüzden bir gövde, bir şelale ya da bir merdiven boşluğu geniş bir vadiden daha çok iş görür. Yükseklik mesafe olarak okunmaya başlar. Ortada küçük bir yer kaplayan bir konu, yalnızca üstünde boş gökyüzü ya da karanlık su yığıldığı için şaşırtıcı biçimde uzak görünebilir.
Sonra telefon kendi eşyalarını da getirir. Saat genellikle üst üçte biri alır, bildirim listesi ortaya yayılır, dock ya da arama çubuğu altı tutar; böylece birçok kilit ekranının ortası daha baştan kalabalıktır. Ayrıntısını aşağıda tutup üst kısmı sakin bırakan resimler bunların hepsinden en iyi çıkar ve aynı ekran günde yüz kez, her seferinde birkaç saniyeliğine yandığında da işini görmeye devam eder.
