De meeste telefoons hebben tegenwoordig een verhouding van ongeveer 19,5 op 9, ruim twee keer zo hoog als breed. Schilders en fotografen werkten zelden in zo'n smalle vorm, omdat een horizon er nauwelijks ruimte heeft om zich uit te spreiden. Chinese hangrollen kwamen het dichtst in de buurt, en ze losten het op zoals een goede telefoonachtergrond dat doet: door voorgrond, middenplan en achtergrond boven elkaar te stapelen in plaats van naast elkaar te zetten.
Een zo smal kader verandert ook hoe het oog beweegt. In een liggende foto veegt de blik meestal van links naar rechts; hier gaat hij op en neer, zodat een boomstam, een waterval of een trappenhuis meer werk verzet dan een brede vallei. Hoogte gaat zich lezen als afstand. Een onderwerp dat een bescheiden deel van het midden inneemt kan verrassend ver weg lijken, simpelweg door de lege lucht of het donkere water dat erboven is opgestapeld.
Daarna zet de telefoon er zijn eigen meubilair bij. De klok neemt meestal het bovenste derde in beslag, de lijst met meldingen verspreidt zich over het midden, en de dock of zoekbalk houdt de onderkant bezet, dus het midden van veel vergrendelschermen zit al vol. Beelden die hun detail laag houden en het bovenste deel rustig laten, komen hier meestal het best doorheen, en blijven werken wanneer hetzelfde scherm honderd keer per dag een paar seconden oplicht.
