Op recente iPhones zet de always-on-modus de achtergrond niet uit; hij dimt hem sterk en verlaagt de verversingssnelheid naar één beeld per seconde. Veel Android-telefoons kiezen de andere route en tonen een klok op zuiver zwart, met misschien één pixel op de twintig verlicht. Hoe dan ook brengt het vergrendelscherm dat je bij daglicht koos de meeste uren door in een veel donkerdere versie van zichzelf.
Dimmen gebeurt niet gelijkmatig. De heldere delen van een beeld behouden hun vorm, terwijl de lagere tonen samen wegzakken in één vlak donker, zodat een schemerlucht die bij volle helderheid rijk oogde kan veranderen in één modderige band. Beelden met één duidelijk onderwerp in de middentonen, een bleke bloem of een verlicht raam tegen een diepe achtergrond, houden zich beter dan scènes die op subtiel schaduwdetail leunen. De klok ligt bovendien al die uren bovenop, dus een rustig bovenste derde telt hier zwaarder dan op welk ander scherm ook.
Valt een favoriete foto uiteen in de gedimde stand, dan laat iOS je de always-on-klok houden en de achtergrond zelf uitzetten in de weergave-instellingen, en bij veel Android-telefoons kun je voor deze modus een apart beeld kiezen. Het loont om de telefoon een minuut op een bureau te laten liggen. De versie die je vanuit je ooghoek ziet, met één beeld per seconde, is die waar je het vaakst naar kijkt.
