Formaten voor telefoonachtergronden lijken een rijtje losse getallen: 1080×2340, 1170×2532, 1080×2400, 1440×3120. Deel elk paar en de meeste komen dicht bij elkaar uit, rond 19,5:9 of 20:9, met een scherm dat iets meer dan twee keer zo hoog is als breed. Die verhouding telt zwaarder dan het aantal pixels, want zij bepaalt hoeveel van de afbeelding wordt afgesneden.
Een bestand van 1440×3120 is een prettig vertrekpunt. Op een telefoon van 1080×2340 wordt het precies een kwart kleiner en gaat er niets verloren. Op een telefoon van 1080×2400 wordt het iets minder verkleind om de extra hoogte te halen, en verdwijnen er aan elke kant ongeveer 14 pixels, die niemand mist. Een liggende 4K-foto doet het veel slechter: de 2160 pixels hoogte komen niet aan 2340, dus de telefoon vergroot hem een beetje en houdt een strook van ongeveer 997 pixels breed over, grofweg een kwart van het beeld.
Twee uitzonderingen zijn het onthouden waard. Het binnenscherm van een vouwtelefoon is bijna vierkant, rond 2160×1856, dus hetzelfde hoge bestand wordt 1,5 keer vergroot en toont minder dan 40 procent van zijn hoogte. Vergrendelschermen met een diepte- of parallax-effect zoomen ook iets in, zodat de afbeelding ruimte heeft om te schuiven, een goede reden om het onderwerp uit de buurt van de randen te houden. Zodra de vorm klopt en het bestand minstens zo hoog is als het scherm, blijft één keuze over: waar het onderwerp komt te staan nadat de klok het bovenste deel van het glas heeft ingenomen.
