اندازهٔ تصویر زمینهٔ گوشی در نگاه اول فهرستی از عددهای بی‌ربط است: 1080×2340، 1170×2532، 1080×2400، 1440×3120. اگر هر جفت را تقسیم کنید، بیشترشان به هم نزدیک می‌شوند، حوالی 19.5:9 یا 20:9، یعنی ارتفاع صفحه کمی بیشتر از دو برابر عرض آن است. این نسبت از تعداد کل پیکسل‌ها مهم‌تر است، چون تعیین می‌کند چه مقدار از تصویر بریده شود.
فایل 1440×3120 نقطهٔ شروع مطمئنی است. روی گوشی 1080×2340 دقیقاً یک‌چهارم کوچک می‌شود و چیزی از دست نمی‌رود. روی گوشی 1080×2400 برای رسیدن به ارتفاع اضافه کمی کمتر کوچک می‌شود و از هر طرف حدود 14 پیکسل می‌رود که کسی نبودشان را حس نمی‌کند. عکس افقی 4K وضع بسیار بدتری دارد: ارتفاع 2160 پیکسلی‌اش به 2340 نمی‌رسد، پس گوشی آن را کمی بزرگ می‌کند و نواری به عرض حدود 997 پیکسل نگه می‌دارد، تقریباً یک‌چهارم کادر.
دو استثنا را باید دانست. صفحهٔ داخلی گوشی تاشو تقریباً مربع است، حدود 2160×1856، پس همان فایل بلند 1.5 برابر بزرگ می‌شود و کمتر از 40 درصد ارتفاعش دیده می‌شود. صفحهٔ قفل با افکت عمق یا پارالاکس هم تصویر را اندکی بزرگ می‌کند تا جای جابه‌جایی داشته باشد، و این دلیل خوبی است که سوژه را از لبه‌ها دور نگه دارید. وقتی شکل جور باشد و فایل دست‌کم به بلندی صفحه، یک تصمیم می‌ماند: سوژه کجا بنشیند، بعد از آنکه ساعت بخش بالایی شیشه را گرفت.
