Tuinen: natuur die geredigeerd is

Wilde grond groeit bij toeval, een tuin groeit door aftrekken. Iemand knielde neer, besloot dat dit zaailingetje bleef en dat andere eruit ging, en herhaalde die beslissing jarenlang. Wat op de foto moeiteloos lijkt, is het bezinksel van een lange, geduldige discussie tussen een mens en zijn grond.

Kijk eerst naar de randen. De lijn van de haag, het grindpad, de bocht waarin een border wegdraait — dat zijn de zinnen, en al het groen is slechts de vulling. Tuinen worden meestal met wijdopen diafragma gefotografeerd, zodat één bloem loskomt uit de menigte; gelezen op f/8, met een eerlijk gelaten scherptediepte, verschijnt eindelijk de structuur die die bloemen mogelijk maakt.

Er heerst hier een orde die een rechte lijn nooit lang volhoudt. Het pad buigt omdat iemand wilde dat je langzamer liep; de muur bleef half begroeid omdat kaal steen onvriendelijk oogde. Op een scherm blijkt dat een zeldzame eigenschap: een beeld met een plan erin dat je toch vergeeft dat je het niet hebt opgemerkt.