Als je een vouwtelefoon in boekvorm sluit, is het buitenscherm lang en slank, vaak hoger dan 21:9. Open je hem, dan is het binnenpaneel bijna een vierkant, bij veel modellen rond de 6 bij 5. Eén afbeelding moet zich uitstrekken over twee vormen die vrijwel niets gemeen hebben, en daarom kan een achtergrond die buiten goed staat, na het openen van de telefoon vreemd ingezoomd ogen.
Het systeem vult het binnenscherm meestal door een staande afbeelding te vergroten tot de breedte past en boven en onder af te snijden. Op een vierkant paneel is die snede groot, vaak een derde van de hoogte of meer, dus lucht en voorgrond verdwijnen als eerste. Afbeeldingen waarvan het onderwerp in de middenband zit, doorstaan dit het best, en alles wat belangrijk is vlak bij de boven- of onderrand gaat als eerste verloren.
Dan is er nog de vouw, een vage verticale lijn midden op het binnenscherm die schuin licht vangt. Een dunne horizon of een gezicht precies op die lijn maakt hem opvallender, terwijl een onderwerp buiten het midden hem laat vervagen. De meeste vouwtelefoons laten aparte achtergronden per scherm toe, en een rustiger, bredere afbeelding op het binnenscherm past meestal bij hoe je de telefoon opengeklapt vasthoudt, meer als een klein blad dan als een telefoon.
